Reisverslag Oekraïne – December 2024 16 t/m 24 december 2024 In december 2024 vertrokken Wim de Visser, zijn zoon Marc en bestuurslid Leen Schrijver naar Oekraïne om hulpgoederen af te leveren bij verschillende projecten en gemeenten. Tijdens deze reis werden opnieuw veel indrukwekkende ontmoetingen en aangrijpende situaties ervaren. Maandag 16 december Op maandag 16 december vertrok onze voorzitter Wim de Visser met een vrachtwagen vol hulpgoederen richting Oekraïne. Bestuurslid Leen Schrijver vertrok dezelfde dag met een bestelbus. Via Oostenrijk en Hongarije bereikte hij de Oekraïense grens bij Berehove. De grenscontrole verliep opvallend vlot en duurde ongeveer een uur. Een bijzonder moment ontstond toen een douanebeambte een stapel brieven ontdekte die leerlingen van groep 7 van de Herman Faukeliusschool in Middelburg hadden geschreven voor leeftijdsgenoten in Oekraïne. De beambte was zichtbaar geraakt en zei: “Wat prachtig. Doe de deuren maar dicht en rijd maar door.” Dankzij dit mooie gebaar kon de reis snel worden vervolgd. Via de schilderachtige dorpen in de Karpaten reed Leen verder naar een kindertehuis waar Mirjam Marijs uit Hoedekenskerke al enkele jaren vrijwilligerswerk doet. Bezoek aan het kindertehuis Mirjam zet zich dagelijks in voor kinderen met een ernstige lichamelijke en verstandelijke beperking die door hun ouders zijn achtergelaten. Waar in Nederland vier kinderen op één kamer zouden verblijven, liggen hier soms vijftien kinderen bij elkaar. Sommigen brengen zelfs dag en nacht in bed door. Mirjam probeert hun leven iets lichter te maken door met hen naar buiten te gaan in een rolstoel of kinderwagen, samen te spelen of extra aandacht en voeding te geven. Het is bewonderenswaardig om te zien hoeveel liefde en zorg zij aan deze kwetsbare kinderen geeft. Naar Smila De volgende dag ging de reis verder naar Smila, een tocht van ongeveer 600 kilometer. Hoewel de afstand niet uitzonderlijk groot is, kost de reis vrijwel een hele dag. De hoofdwegen zijn redelijk begaanbaar, maar zodra je deze verlaat, veranderen de wegen vaak in een aaneenschakeling van gaten en kuilen. Op sommige stukken is een snelheid van 15 tot 20 kilometer per uur het hoogst haalbare. In Smila werden we ontvangen door Vladimir Ilyushin, voorganger van de plaatselijke Baptisten gemeente. Hulp aan de frontgebieden Vladimir reist iedere maand gedurende een week naar de frontgebieden om voedsel, drinkwater en andere noodzakelijke hulpgoederen te brengen aan de mensen die daar zijn achtergebleven. Vaak zijn dit ouderen of mensen die niet meer kunnen vluchten. Naast praktische hulp brengt hij ook het Evangelie. Op verschillende plaatsen worden kerkdiensten gehouden. Bij één van deze gemeenten was de oorspronkelijke gemeente vrijwel verdwenen doordat veel mensen waren gevlucht. Toch kwamen er steeds meer inwoners luisteren naar Gods Woord. Uiteindelijk werd het kerkgebouw te klein en stonden soms meer dan honderd mensen buiten, onder paraplu’s, de dienst mee te beleven. Samen met Stichting Mirjam mochten wij hiervoor enkele stevige partytenten leveren, zodat deze als tijdelijke noodkerk kunnen worden gebruikt. Gezinnen die een geliefde verloren Samen met Vladimir bezochten we verschillende gezinnen waarvan de man of vader tijdens de oorlog was omgekomen. Het verdriet dat we daar zagen maakte diepe indruk. Vooral de kinderen die hun vader moeten missen, lieten een onuitwisbare indruk achter. Eén gezin vertelde dat de vader had gevochten in een eenheid van drieduizend militairen. Van deze groep keerden slechts dertig mannen levend terug. Vladimir en zijn vrouw bezoeken dergelijke gezinnen maandelijks om voedsel en andere noodzakelijke hulp te brengen. Dankzij de steun van verschillende stichtingen kunnen zij dit belangrijke werk blijven doen. Tijdens ons bezoek mochten we ook enkele rolstoelen overhandigen. Eén daarvan ging naar een jongen die tot dan toe alleen op de bank kon zitten. Dankzij zijn nieuwe rolstoel kan hij weer naar buiten en deelnemen aan het dagelijkse leven. Kerkdienst ’s Avonds bezochten we een kerkdienst. Door de mobilisatie van veel mannen bestond de gemeente grotendeels uit oudere vrouwen. Na afloop werd gezamenlijk gegeten. Het eten dat overbleef, werd verdeeld onder de aanwezigen zodat iedereen iets mee naar huis kon nemen. Een bijzonder moment was het gezamenlijk zingen van Stille Nacht, Heilige Nacht, zowel in het Nederlands als in het Oekraïens. Ondanks het verschil in taal voelden we ons verbonden door hetzelfde geloof. Naar Sarny Na het bezoek aan Smila reed Leen verder naar Sarny, waar Wim bezig was de laatste hulpgoederen uit de vrachtwagen te lossen. Ook vanuit deze plaats worden veel goederen verder verspreid naar gemeenten en hulpverleners in de frontgebieden. Diezelfde avond bezochten we opnieuw een kerkdienst. Bezoek aan een gehandicaptenhuis Op zaterdag namen we de tijd om enkele projecten in de omgeving te bezoeken. In Sarny zagen we een plein waar de foto’s van 188 gesneuvelde militairen uit de regio waren geplaatst. Mannen tussen de 18 en 67 jaar die hun leven verloren tijdens de oorlog. Dat maakte diepe indruk. Later bezochten we een gehandicaptenhuis dat momenteel wordt gebouwd. De weg ernaartoe is slechts vijf kilometer lang, maar door de slechte staat van de weg duurt deze rit bijna een uur. Het tehuis is een particulier initiatief van Gregory en zijn vrouw. Zij bouwen het volledig met eigen middelen en ontvangen daarnaast steun van donateurs. Naast hun eigen gezin zorgen zij ook voor meerdere geadopteerde kinderen met een beperking. Onze stichting onderhoudt nauw contact met Gregory. Wim bezoekt het project tijdens vrijwel iedere reis om advies te geven en waar mogelijk materialen mee te brengen. Het is indrukwekkend om te zien met hoeveel toewijding dit werk wordt gedaan. Zondag Op zondag gingen we samen met onze vriend Ilja naar de Baptistenkerk, op ongeveer twintig kilometer van de grens met Belarus. Vrijwel iedere keer wanneer we in deze regio zijn, bezoeken we deze gemeente. Het is bijzonder om ook daar de onderlinge verbondenheid in het geloof te ervaren. Tot slot Iedere reis naar Oekraïne laat opnieuw zien hoeveel nood er nog altijd is. Op veel plaatsen ontbreekt het aan de meest eenvoudige levensbehoeften. Tegelijk ontmoeten we overal mensen die, ondanks alle moeilijkheden, hun vertrouwen op de Heere blijven stellen en zich met grote toewijding inzetten voor hun naasten. Wij zijn dankbaar dat we

Reisverslag Oekraïne – April 2025 Kees en Wim de Visser7 t/m 17 april 2025 Op maandag 7 april 2025 vertrekken wij, Wim en Kees de Visser, om 03.45 uur vanuit Nieuwdorp met de vrachtwagen richting Oekraïne. Na weken van voorbereiden, plannen, het verzamelen van hulpgoederen en het laden van de vrachtwagen beginnen we als broers aan deze bijzondere reis. We mogen deze reis ondernemen in afhankelijkheid van de Heere. We beseffen dat Hij alleen ons kan bewaren tijdens de lange reis naar en door Oekraïne. Maandag 7 april Na een lange reis komen we rond 00.30 uur aan in Tapiobicske, een klein dorp op ongeveer 60 kilometer van Boedapest. Hier is Michel van Boxtel namens Stichting Embrace actief met verschillende projecten onder de Roma-bevolking. De stichting probeert de allerarmsten te bereiken, hen te bemoedigen en hun levensomstandigheden te verbeteren. In het reisverslag van Leen Schrijver wordt hier uitgebreider op ingegaan. Dinsdag 8 april In de ochtend laat Michel ons het werk van Stichting Embrace zien. Bij het winkeltje van de stichting lossen we de meegebrachte dozen met kleding. Na een kop koffie vervolgen we onze reis richting Uzhhorod, aan de grens met Oekraïne. Aan het einde van de dag bereiken we een plaats diep in de Karpaten. Woensdag 9 april In de middag komen we aan in Dubrovytsia, ongeveer drie kwartier voorbij Sarny. Hier worden we hartelijk ontvangen door Ilja, onze contactpersoon binnen de niet-geregistreerde Baptisten. We lossen hulpgoederen en christelijke lectuur. Via het deputaatschap Bijbelverspreiding en de GBS heeft Wim een grote hoeveelheid Oekraïense boeken ontvangen, waaronder complete Bijbelverklaringen van Matthew Henry. De blijdschap waarmee deze boeken worden ontvangen is groot. Ilja, zijn vrouw Oksana en zijn ouders ontvangen ons bijzonder gastvrij. Alexandr, de vader van Ilja en voorganger van de gemeente, is zichtbaar dankbaar voor de Bijbelverklaringen en andere boeken. Na een heerlijke maaltijd rijden we door naar Zaluzhzhya. In dit dorp heeft Wim eerder al kerkbanken uit de Gereformeerde Gemeente van Nieuwdorp gebracht. Deze worden inmiddels gebruikt in het nieuwe kerkgebouw. Hier lossen we onder andere wandtegels, kleding, een groot achtpitsfornuis, voedselpakketten en opnieuw veel christelijke boeken. Het raakt ons telkens weer hoe dankbaar de mensen zijn. Vooral de Bijbelverklaringen van Matthew Henry worden met grote vreugde ontvangen. Er is een enorme behoefte aan goede Bijbelse lectuur. Na de maaltijd danken we samen de Heere voor alle ontvangen hulp en bidden we om Zijn bescherming tijdens het verdere verloop van onze reis. De afhankelijkheid waarin deze mensen leven is indrukwekkend. Ondanks de voortdurende dreiging van de oorlog zijn zij oprecht dankbaar. Hun vertrouwen op de Heere spreekt uit alles, ook uit hun gebeden. Donderdag 10 april Na een goede nachtrust vertrekken we om 06.00 uur naar Vyry Rural Hromada, waar eveneens een kleine Baptisten gemeente is. Pjotr en zijn vader, de voorganger van de gemeente, ontvangen ons hartelijk. We lossen de hulpgoederen en overhandigen opnieuw Bijbels en Bijbelverklaringen. Wanneer Pjotr de Bijbelverklaring van Matthew Henry ontvangt, vraagt hij meerdere keren: “Is deze echt voor mij?” Hij vertelt dat hij hier vaak om gebeden heeft. Voor hem is dit een verhoring van zijn gebed. Na een warme maaltijd spreken we samen over het gemeentewerk. Op onze vraag wat zijn grootste zorg is, antwoordt Pjotr zonder aarzelen: “Mijn grootste zorg is de gemeente en de zielen van de mensen.” Hij besteedt veel tijd aan het gemeentewerk en reist regelmatig met vrienden naar het front om soldaten te evangeliseren en noodpakketten uit te delen. Na gezamenlijk gebed nemen we afscheid. Skvyra Na een zware rit over slechte wegen bereiken we Skvyra. Hier laden we 750 noodpakketten die bestemd zijn voor het front. Deze pakketten worden samengesteld door vrijwilligers van de Mennonieten uit Amerika, Canada, Australië, Guatemala en andere landen. Vrijwilligers verblijven hier enkele maanden om dit werk mogelijk te maken. Het is indrukwekkend om hun inzet en enthousiasme te zien. Kiev Vervolgens rijden we naar Kiev, waar bij de Victory Bakkerij 400 broden voor ons klaarstaan. De bakkerij bevindt zich in een kelder onder een winkelcentrum, zodat het werk ook tijdens bombardementen kan doorgaan. Dagelijks worden hier ongeveer 2.000 broden gebakken voor mensen in de frontgebieden. Na koffie en versgebakken brood vertrekken we richting Mykolaivka. Vrijdag 11 april Vandaag rijden we het oorlogsgebied binnen. Voor vertrek leggen we onze zorgen in gebed voor aan de Heere. We ervaren rust en vertrouwen dat Hij met ons meegaat. Bij de eerste grote controlepost worden we uitgebreid gecontroleerd. Paspoorten, vrachtwagen en papieren worden nagekeken. Onze contactpersonen worden telefonisch benaderd om te bevestigen dat wij inderdaad worden verwacht. Na ongeveer een uur krijgen we toestemming om verder te rijden. Voordat we vertrekken vraagt Wim aan de soldaten of zij samen willen bidden. Dat waarderen zij zeer. Samen bidden ze langs de weg. Veel van deze soldaten hebben een gezin thuis. Onderweg begint het te sneeuwen en worden de wegen glad. Toch mogen we veilig verder reizen. Mykolaivka In Mykolaivka worden we ontvangen door Nicolai, voorganger van de Baptistenkerk. Het front ligt hier vlakbij. Tijdens het lossen horen we voortdurend kanon- en mitrailleurvuur. We lossen voedsel, aardappelen, uien, aardappelvlokken, kleding en noodpakketten. Na de maaltijd vertrekken we richting Soemy. Soemy We rijden dwars door Soemy. Enkele dagen later horen we dat juist in deze straat Russische raketten zijn ingeslagen. Dat maakt diepe indruk. Ook hier worden de hulpgoederen met grote dankbaarheid ontvangen. Later ontvangen we foto’s waarop te zien is hoe de voedselpakketten en de Victory-broden worden uitgedeeld aan arme gezinnen. Dat bevestigt opnieuw hoe belangrijk dit werk is. Na opnieuw een gezamenlijke maaltijd en gebed brengt één van de gemeenteleden ons veilig voorbij de eerste controlepost buiten de stad. Merefa Aan het begin van de avond arriveren we in Merefa. De kerkdienst is net afgelopen en veel gemeenteleden helpen spontaan met het lossen. We verblijven hier zaterdag en zondag bij voorganger Mischa. Zaterdag 12 april In de ochtend rijden we naar Chuhuiv. Hier bezoeken we een opvangproject voor voormalige alcohol- en drugsverslaafden. Omdat de stroom regelmatig uitvalt, brengen we een aggregaat van 28