Reisverslag Oekraïne – December 2024

16 t/m 24 december 2024

In december 2024 vertrokken Wim de Visser, zijn zoon Marc en bestuurslid Leen Schrijver naar Oekraïne om hulpgoederen af te leveren bij verschillende projecten en gemeenten. Tijdens deze reis werden opnieuw veel indrukwekkende ontmoetingen en aangrijpende situaties ervaren.

Maandag 16 december

Op maandag 16 december vertrok onze voorzitter Wim de Visser met een vrachtwagen vol hulpgoederen richting Oekraïne.

Bestuurslid Leen Schrijver vertrok dezelfde dag met een bestelbus. Via Oostenrijk en Hongarije bereikte hij de Oekraïense grens bij Berehove. De grenscontrole verliep opvallend vlot en duurde ongeveer een uur.

Een bijzonder moment ontstond toen een douanebeambte een stapel brieven ontdekte die leerlingen van groep 7 van de Herman Faukeliusschool in Middelburg hadden geschreven voor leeftijdsgenoten in Oekraïne. De beambte was zichtbaar geraakt en zei:

“Wat prachtig. Doe de deuren maar dicht en rijd maar door.”

Dankzij dit mooie gebaar kon de reis snel worden vervolgd.

Via de schilderachtige dorpen in de Karpaten reed Leen verder naar een kindertehuis waar Mirjam Marijs uit Hoedekenskerke al enkele jaren vrijwilligerswerk doet.

Bezoek aan het kindertehuis

Mirjam zet zich dagelijks in voor kinderen met een ernstige lichamelijke en verstandelijke beperking die door hun ouders zijn achtergelaten.

Waar in Nederland vier kinderen op één kamer zouden verblijven, liggen hier soms vijftien kinderen bij elkaar. Sommigen brengen zelfs dag en nacht in bed door.

Mirjam probeert hun leven iets lichter te maken door met hen naar buiten te gaan in een rolstoel of kinderwagen, samen te spelen of extra aandacht en voeding te geven.

Het is bewonderenswaardig om te zien hoeveel liefde en zorg zij aan deze kwetsbare kinderen geeft.

Naar Smila

De volgende dag ging de reis verder naar Smila, een tocht van ongeveer 600 kilometer.

Hoewel de afstand niet uitzonderlijk groot is, kost de reis vrijwel een hele dag. De hoofdwegen zijn redelijk begaanbaar, maar zodra je deze verlaat, veranderen de wegen vaak in een aaneenschakeling van gaten en kuilen. Op sommige stukken is een snelheid van 15 tot 20 kilometer per uur het hoogst haalbare.

In Smila werden we ontvangen door Vladimir Ilyushin, voorganger van de plaatselijke Baptisten gemeente.

Hulp aan de frontgebieden

Vladimir reist iedere maand gedurende een week naar de frontgebieden om voedsel, drinkwater en andere noodzakelijke hulpgoederen te brengen aan de mensen die daar zijn achtergebleven. Vaak zijn dit ouderen of mensen die niet meer kunnen vluchten.

Naast praktische hulp brengt hij ook het Evangelie. Op verschillende plaatsen worden kerkdiensten gehouden.

Bij één van deze gemeenten was de oorspronkelijke gemeente vrijwel verdwenen doordat veel mensen waren gevlucht. Toch kwamen er steeds meer inwoners luisteren naar Gods Woord. Uiteindelijk werd het kerkgebouw te klein en stonden soms meer dan honderd mensen buiten, onder paraplu’s, de dienst mee te beleven.

Samen met Stichting Mirjam mochten wij hiervoor enkele stevige partytenten leveren, zodat deze als tijdelijke noodkerk kunnen worden gebruikt.

Gezinnen die een geliefde verloren

Samen met Vladimir bezochten we verschillende gezinnen waarvan de man of vader tijdens de oorlog was omgekomen.

Het verdriet dat we daar zagen maakte diepe indruk. Vooral de kinderen die hun vader moeten missen, lieten een onuitwisbare indruk achter.

Eén gezin vertelde dat de vader had gevochten in een eenheid van drieduizend militairen. Van deze groep keerden slechts dertig mannen levend terug.

Vladimir en zijn vrouw bezoeken dergelijke gezinnen maandelijks om voedsel en andere noodzakelijke hulp te brengen. Dankzij de steun van verschillende stichtingen kunnen zij dit belangrijke werk blijven doen.

Tijdens ons bezoek mochten we ook enkele rolstoelen overhandigen. Eén daarvan ging naar een jongen die tot dan toe alleen op de bank kon zitten. Dankzij zijn nieuwe rolstoel kan hij weer naar buiten en deelnemen aan het dagelijkse leven.

Kerkdienst

’s Avonds bezochten we een kerkdienst. Door de mobilisatie van veel mannen bestond de gemeente grotendeels uit oudere vrouwen.

Na afloop werd gezamenlijk gegeten. Het eten dat overbleef, werd verdeeld onder de aanwezigen zodat iedereen iets mee naar huis kon nemen.

Een bijzonder moment was het gezamenlijk zingen van Stille Nacht, Heilige Nacht, zowel in het Nederlands als in het Oekraïens. Ondanks het verschil in taal voelden we ons verbonden door hetzelfde geloof.

Naar Sarny

Na het bezoek aan Smila reed Leen verder naar Sarny, waar Wim bezig was de laatste hulpgoederen uit de vrachtwagen te lossen.

Ook vanuit deze plaats worden veel goederen verder verspreid naar gemeenten en hulpverleners in de frontgebieden.

Diezelfde avond bezochten we opnieuw een kerkdienst.

Bezoek aan een gehandicaptenhuis

Op zaterdag namen we de tijd om enkele projecten in de omgeving te bezoeken.

In Sarny zagen we een plein waar de foto’s van 188 gesneuvelde militairen uit de regio waren geplaatst. Mannen tussen de 18 en 67 jaar die hun leven verloren tijdens de oorlog. Dat maakte diepe indruk.

Later bezochten we een gehandicaptenhuis dat momenteel wordt gebouwd.

De weg ernaartoe is slechts vijf kilometer lang, maar door de slechte staat van de weg duurt deze rit bijna een uur.

Het tehuis is een particulier initiatief van Gregory en zijn vrouw. Zij bouwen het volledig met eigen middelen en ontvangen daarnaast steun van donateurs.

Naast hun eigen gezin zorgen zij ook voor meerdere geadopteerde kinderen met een beperking.

Onze stichting onderhoudt nauw contact met Gregory. Wim bezoekt het project tijdens vrijwel iedere reis om advies te geven en waar mogelijk materialen mee te brengen.

Het is indrukwekkend om te zien met hoeveel toewijding dit werk wordt gedaan.

Zondag

Op zondag gingen we samen met onze vriend Ilja naar de Baptistenkerk, op ongeveer twintig kilometer van de grens met Belarus.

Vrijwel iedere keer wanneer we in deze regio zijn, bezoeken we deze gemeente.

Het is bijzonder om ook daar de onderlinge verbondenheid in het geloof te ervaren.

Tot slot

Iedere reis naar Oekraïne laat opnieuw zien hoeveel nood er nog altijd is.

Op veel plaatsen ontbreekt het aan de meest eenvoudige levensbehoeften. Tegelijk ontmoeten we overal mensen die, ondanks alle moeilijkheden, hun vertrouwen op de Heere blijven stellen en zich met grote toewijding inzetten voor hun naasten.

Wij zijn dankbaar dat we hen, samen met onze donateurs en vrijwilligers, mogen ondersteunen.

Helpt u mee?

Ook u kunt bijdragen aan dit werk.

Dat kan door hulpgoederen beschikbaar te stellen, een transport mogelijk te maken of een financiële bijdrage te geven. Iedere gift, groot of klein, helpt om mensen in nood te bereiken.

Namens alle mensen die hierdoor geholpen worden: hartelijk dank voor uw betrokkenheid en steun.